Je probeert een leegte te vullen die niet vol te stoppen is –
want de leegte vraagt niet om meer, maar om het gevoel dat je ervan afsneed.

Je opent de koelkast zonder honger. Je koopt iets wat je niet nodig hebt. Je scrollt, je werkt door, je zoekt drukte, en heel even is het stil vanbinnen. Maar dan keert het terug, dat holle gevoel, en je zoekt opnieuw naar iets om het mee te vullen. Hoe vaak je ook vult, vol raak je nooit. Je probeert een leegte te vullen die niet vol te stoppen is. Want de leegte vraagt niet om meer, maar om het gevoel dat je ervan afsneed.

Waarom raakt de leegte nooit vol?

Het is een begrijpelijke beweging: je voelt vanbinnen een leegte, iets onaangenaams, en je zoekt iets om dat gevoel te verzachten. Eten geeft even troost, kopen geeft even een kick, drukte geeft even afleiding, prikkels geven even het gevoel dat er iets is. Het werkt, even. En juist omdat het even werkt, doe je het opnieuw, en opnieuw. Maar je merkt ook dat het nooit beklijft: de leegte komt terug, soms sterker dan ervoor, en de zoektocht naar iets om haar mee te vullen begint van voren af aan. Dat het niet werkt, ligt niet aan jou of aan een gebrek aan wilskracht. Het ligt aan een misverstand over wat de leegte eigenlijk is.

We ervaren de leegte als een tekort, en bij een tekort hoort de neiging om aan te vullen. Maar deze leegte is geen tekort aan iets van buiten, geen gebrek aan eten, bezit, prikkels of prestaties. Het is een afgesneden verbinding met je eigen gevoel. Vaak ontstond ze doordat je zenuwstelsel ooit het gevoel dempte, om je te beschermen tegen emoties die te overweldigend, te pijnlijk of te onwelkom waren. Wat je sindsdien vanbinnen mist, is niet iets materieels, maar het contact met je eigen binnenwereld, met je gevoelsleven, met wat je werkelijk raakt en beweegt. En dat contact kun je per definitie niet van buitenaf invullen. Eten vult je maag, niet je leegte. Kopen vult je kast, niet je leegte. Prikkels vullen je aandacht, niet je leegte. Daarom blijft elke vulling een pleister op de verkeerde plek: ze raakt nooit waar het werkelijk om gaat, en dus keert de leegte telkens terug.

Dit verklaart waarom strenger zijn voor jezelf zelden werkt. Je kunt jezelf verbieden te eten, te kopen of te scrollen, maar zolang de onderliggende leegte er is, zoekt het systeem een andere uitweg, want het vullen was een poging om iets pijnlijks te verzachten, niet zomaar een slechte gewoonte. De weg ligt daarom niet in nog meer zelfbeheersing, maar in het bij de wortel aanpakken van de leegte zelf: het langzaam herstellen van het contact met je eigen gevoel. Naarmate je weer leert voelen wat er vanbinnen speelt, en je systeem ervaart dat die gevoelens er mogen zijn, vermindert de leegte vanzelf, en daarmee de drang om haar te vullen. Dat is een zachter en duurzamer pad dan vechten tegen het vullen. Wees wel mild voor de gewoontes die je nu hebt: ze hielpen je iets te dragen. Soms loopt het vullen uit op klachten rond eten, alcohol, middelen of dwangmatig gedrag, of gaat het samen met somberheid. Dan is je huisarts een goede eerste stap voor passende steun.

Herken je dit?

Misschien klopt een paar van deze voor jou:

• Je probeert een hol gevoel te verzachten met eten, kopen, werk of prikkels.
• Het helpt even, maar de leegte keert telkens terug.
• Hoe vaak je ook vult, vol raak je nooit.
• Strenger zijn voor jezelf lost het niet op.
• De drang komt sterker op als het stil wordt vanbinnen.

Er is niets mis met je, en het ligt niet aan een gebrek aan wilskracht. Dat je de leegte probeert te vullen, is een begrijpelijke poging om iets pijnlijks te verzachten, niet een teken van zwakte. Je hoeft niet harder tegen jezelf te vechten. Je mag het contact met je eigen gevoel langzaam herstellen, zodat de leegte vanzelf vermindert en de drang om haar te vullen afneemt.

Praktijkmoment

Iemand die ik begeleidde, zei het zo: “Ik eet niet omdat ik honger heb, ik eet omdat ik dat gat vanbinnen niet kan verdragen.” Toen ze ging begrijpen dat de leegte om contact met haar gevoel vroeg en niet om voedsel, kon ze milder worden voor zichzelf, en heel langzaam leren voelen wat er werkelijk speelde.

Hoort dit ook bij professionele hulp?

Vaak wel. De begeleiding die ik geef is gericht op persoonlijke ontwikkeling en op het herstellen van het contact met je eigen gevoel, zodat de leegte vanzelf vermindert. Het is geen therapie en geen behandeling. Loopt het vullen uit op klachten rond eten, alcohol, middelen of dwangmatig gedrag, of gaat het samen met somberheid, dan is je huisarts de juiste eerste stap. Dit werk kan daar een aanvulling op zijn.

Wat de R.O.Y. Flow Methode hier doet

Als de leegte om contact met je gevoel vraagt in plaats van om vulling, kan het helpen dat contact langzaam te herstellen. Daar zijn deze drie bewegingen op gericht:

• RRelease – Loslaten. De drang om de leegte te vullen mag loskomen, via rust en bewustwording in plaats van vechten tegen je gewoontes.
• OOrder – Ordenen. Wat loskomt vindt vanzelf een rustiger ritme, zodat je weer ruimte krijgt om te voelen wat er speelt.
• YYield – Toelaten. Veiligheid mag de grondtoon worden, zodat je gevoel er weer mag zijn en de leegte niet langer gevuld hoeft te worden.