Iemand vraagt wat jij wilt, en het blijft stil vanbinnen –
want wie zijn eigen verlangens vroeg leerde wegstoppen, hoort ze later niet meer.

Wat wil je drinken? Waar wil je heen op vakantie? Wat wil jij nou eigenlijk met je leven? Het zijn vragen die anderen moeiteloos lijken te beantwoorden, en bij jou blijft het stil. Niet omdat het je niet kan schelen, maar omdat er vanbinnen geen duidelijke stem is die zegt: dit, dit wil ik. Iemand vraagt wat jij wilt, en het blijft stil vanbinnen. Want wie zijn eigen verlangens vroeg leerde wegstoppen, hoort ze later niet meer.

Waarom weet ik niet wat ik wil?

Het lijkt misschien alsof je gewoon geen sterke verlangens hebt, alsof je nu eenmaal een type bent dat het allemaal niet zo nodig heeft. Maar kijk eens goed: vaak is er bij anderen een direct, vanzelfsprekend gevoel van willen, terwijl jij dat moet beredeneren of helemaal niet vindt. Dat verschil ontstaat niet doordat je minder verlangens hebt, maar doordat de toegang ertoe is afgesloten. En die afsluiting is geleerd.

Een kind wil van alles, voortdurend en ongeremd. Maar wat gebeurt er als het kind merkt dat zijn verlangens niet welkom zijn? Als iets willen op afkeuring stuitte, als het lastig of egoistisch werd gevonden, als er geen ruimte was voor wat het kind nodig had omdat de ouder die ruimte zelf opeiste, of als aanpassen nu eenmaal veiliger was dan iets voor jezelf vragen? Dan leert het kind iets ingrijpends: mijn verlangens leveren problemen op, dus kan ik ze beter wegstoppen. In het begin is dat nog bewust, een ingeslikte wens, een opzij gezette behoefte. Maar als het jaren doorgaat, wordt het automatisch. Het systeem leert het verlangen al te smoren voordat het je bewustzijn bereikt, als een ingebouwde rem die afgaat nog voor je merkt dat je iets wilde. En zo lijkt het alsof er niets is, terwijl het verlangen in werkelijkheid alleen zo snel wordt onderdrukt dat je het niet meer hoort.

Dit verklaart waarom harder nadenken over wat je wilt zelden werkt. Je kunt eindeloos afwegen wat verstandig of wenselijk is, maar verlangen is geen denkproces, het is een gevoel, en juist dat gevoel wordt onderdrukt of bereikt je niet. Bovendien is weten wat je wilt afhankelijk van contact met je binnenwereld, en dat contact raakte vertroebeld toen je leerde naar buiten te kijken. De weg ligt daarom niet in beter nadenken, maar in het langzaam weer veilig maken van je eigen verlangen: ontdekken dat het mag bestaan, dat het geen problemen hoeft op te leveren, dat er nu wel ruimte voor is. Dat begint vaak klein, bij de zachtste voorkeuren, een kleur, een smaak, een moment, en groeit van daaruit. Naarmate je verlangen weer welkom is, wordt het ook weer hoorbaar. Belast het niet weten wat je wilt je dagelijks leven sterk of gaat het samen met een gevoel van leegte, dan hoort je huisarts erbij.

Herken je dit?

Misschien klopt een paar van deze voor jou:

• Bij een keuze weet je niet wat je eigen voorkeur is.
• Op de vraag wat jij wilt blijft het vanbinnen stil.
• Je weet wel wat verstandig is, maar niet wat je verlangt.
• Anderen lijken moeiteloos te weten wat ze willen.
• Je merkt pas achteraf, of helemaal niet, dat je iets wilde.

Er is niets mis met je, en je bent niet leeg of besluiteloos van aard. Dat je niet weet wat je wilt, komt doordat je leerde je verlangens weg te stoppen om veilig te blijven, niet doordat er niets is. Je hoeft je verlangen niet bij elkaar te denken. Je mag het langzaam weer veilig maken om iets te willen, en ontdekken dat je verlangen er wel degelijk is.

Praktijkmoment

Iemand die ik begeleidde, zei het zo: “Als de ober vraagt wat ik wil, kies ik wat de ander neemt, want zelf voel ik niets.” Toen ze ging begrijpen dat haar verlangen werd weggedrukt en niet ontbrak, kon ze stoppen zichzelf saai of leeg te vinden, en bij de kleinste voorkeuren weer leren voelen wat zij wilde.

Hoort dit ook bij professionele hulp?

Vaak wel. De begeleiding die ik geef is gericht op persoonlijke ontwikkeling en op het herstellen van het contact met je eigen verlangen en gevoel. Het is geen therapie. Belast het je dagelijks leven sterk of gaat het samen met een gevoel van leegte, dan is je huisarts de juiste eerste stap. Dit werk kan daar een aanvulling op zijn.

Wat de R.O.Y. Flow Methode hier doet

Als je verlangen zwijgt doordat je het leerde wegstoppen, kan het helpen om het langzaam weer veilig te maken om iets te willen. Daar zijn deze drie bewegingen op gericht:

• RRelease – Loslaten. De automatische rem op je verlangen mag loskomen, via rust en bewustwording in plaats van harder nadenken over wat je wilt.
• OOrder – Ordenen. Wat loskomt vindt vanzelf een rustiger ritme, zodat je eigen wensen weer ruimte krijgen.
• YYield – Toelaten. Veiligheid mag de grondtoon worden, zodat je verlangen mag bestaan en weer hoorbaar wordt.