Je weet nog wie je was, maar je voelt het niet meer –
want jezelf verliezen gebeurt zelden in een keer, het sluipt erin terwijl je je aanpast.

Je kijkt naar een oude foto, of je hoort muziek waar je vroeger van hield, en er steekt iets: dat was ik, toen voelde ik nog iets. Je weet nog wel wie je was, maar je voelt het niet meer zo. Ergens onderweg ben je het kwijtgeraakt, dat gevoel van jezelf, zonder dat je precies kunt zeggen wanneer. Je weet nog wie je was, maar je voelt het niet meer. Want jezelf verliezen gebeurt zelden in een keer, het sluipt erin terwijl je je aanpast.

Hoe ben ik mezelf kwijtgeraakt?

Jezelf verliezen voelt vaak verwarrend, juist omdat er geen duidelijk moment is aan te wijzen. Er was geen klap, geen breuk, geen dag waarop je besloot jezelf los te laten. En toch ben je ergens onderweg het contact met jezelf kwijtgeraakt. Dat komt doordat het verlies sluipend gaat, in kleine stappen die elk op zichzelf logisch en zelfs liefdevol waren.

Denk aan hoe het gaat. Je past je aan je partner aan, omdat de relatie dat vraagt. Je zorgt voor je kinderen en zet je eigen behoeften op pauze, omdat dat is wat ouders doen. Je schikt je naar wat je werk van je vraagt. Je houdt rekening met de stemmingen om je heen. Stuk voor stuk begrijpelijke keuzes. Maar elke keer dat je jezelf wegcijfert, je eigen gevoel opzij zet of je aanpast aan wat er nodig is, raak je een klein stukje contact met jezelf kwijt. En als dat jaren doorgaat, opgeteld, dan is er op een dag bijna niets meer van je eigen stem te horen. Voor wie bovendien vroeg leerde dat aanpassen veiliger was dan zichzelf zijn, gaat dit extra vanzelf: het wegcijferen voelt niet als verlies maar als normaal. Zo verlies je jezelf niet in een keer, maar druppel voor druppel, terwijl je gewoon je best deed.

Dit verklaart waarom je jezelf niet terugvindt door simpelweg te besluiten weer jezelf te zijn. Het contact is niet verbroken door een verkeerde keuze die je kunt terugdraaien, maar door een lange gewenning aan het wegcijferen van jezelf, die diep in je systeem zit. Je lichaam en je zenuwstelsel zijn er vertrouwd mee geraakt om jouw signalen te negeren ten gunste van die van anderen. De weg terug loopt daarom via het langzaam weer leren opmerken en serieus nemen van je eigen gevoel: wat voel ik, wat wil ik, wat heb ik nodig, vragen die misschien lang niet gesteld zijn. Dat herstel gaat geleidelijk, in een omgeving waarin jij weer mag bestaan. Wat je verloor is niet weg, het wacht tot je er weer naar durft te luisteren. Houden de gevoelens van leegte of vervreemding aan, of belasten ze je dagelijks leven, dan hoort je huisarts erbij.

Herken je dit?

Misschien klopt een paar van deze voor jou:

• Je hebt het gevoel het contact met wie je was te zijn kwijtgeraakt.
• Je weet niet meer goed wat je leuk vindt of wat je beweegt.
• Het leven voelt alsof je het van een afstand meemaakt.
• Er was geen duidelijk moment, het sloop er geleidelijk in.
• Jaren van zorgen, aanpassen of overleven gingen eraan vooraf.

Er is niets mis met je, en je bent niet voorgoed verdwenen. Dat je jezelf kwijtraakte, kwam doordat je je jarenlang aanpaste en wegcijferde, vaak uit liefde of uit overleven, niet doordat er iets onherstelbaar stuk is. Je hoeft jezelf niet bij elkaar te rapen. Je mag langzaam weer leren luisteren naar je eigen gevoel, en ontdekken dat wat je verloor nog op je wacht.

Praktijkmoment

Iemand die ik begeleidde, zei het zo: “Na twintig jaar zorgen voor iedereen keek ik in de spiegel en wist ik niet meer wie daar stond.” Toen ze ging zien dat ze zichzelf druppel voor druppel was kwijtgeraakt en niet in een keer, kon ze stoppen zichzelf te verwijten, en heel langzaam haar eigen stem weer leren horen.

Hoort dit ook bij professionele hulp?

Vaak wel. De begeleiding die ik geef is gericht op persoonlijke ontwikkeling en op het herstellen van het contact met je eigen gevoel en zenuwstelsel. Het is geen therapie. Houden de gevoelens van leegte of vervreemding aan of belasten ze je dagelijks leven sterk, dan is je huisarts de juiste eerste stap. Dit werk kan daar een aanvulling op zijn.

Wat de R.O.Y. Flow Methode hier doet

Als je jezelf verloor door jaren van aanpassen, kan het helpen om langzaam weer naar je eigen gevoel te leren luisteren. Daar zijn deze drie bewegingen op gericht:

• RRelease – Loslaten. De gewenning aan het wegcijferen van jezelf mag loskomen, via rust en bewustwording in plaats van jezelf dwingen weer jezelf te zijn.
• OOrder – Ordenen. Wat loskomt vindt vanzelf een rustiger ritme, zodat je eigen signalen weer ruimte krijgen.
• YYield – Toelaten. Veiligheid mag de grondtoon worden, zodat jij weer mag bestaan en je verloren gevoel mag terugkeren.